ابزاری که روی رایانه نصب شده، هنوز وارد یک روند کاری روشن نشده است. اگر اعضای تیم ندانند چه کسی خروجی را بررسی میکند یا در زمان اختلال چه باید کرد، استفاده از آن وابسته به عادتهای فردی میشود. پروتکل قرار است این ابهامها را کم کند.
ورودی را از ابتدا محدود کنید نوع تصویر و دامنهٔ کاربرد مجاز را از مستندات ابزار استخراج کنید. مشخص کنید چه کسی مناسب بودن ورودی را بررسی میکند و در صورت نبود اطلاعات لازم چه اتفاقی میافتد. گزینهٔ «قابل ارزیابی نیست» باید واقعاً در روند کار جا داشته باشد.
مسئولیت بازبینی را بنویسید نام نقش حرفهای مسئول بررسی و نحوهٔ ثبت تأیید را تعیین کنید. اگر خروجی تغییر داده شد، نسخهٔ اولیه و علت اصلاح حفظ شود. این ثبت برای پیدا کردن الگوی خطا مفید است؛ صرفاً یک علامت تیک کنار نتیجه اطلاعات چندانی نمیدهد.
به تغییر رفتار خواننده توجه کنید مطالعهٔ اثر AI بر نگاه دندانپزشکان هنگام بررسی پوسیدگی اثر کمک AI بر الگوی نگاه دندانپزشکان را بررسی کرده است. وجود چنین پرسشی یادآوری میکند که ابزار فقط تصویر را پردازش نمیکند؛ میتواند شیوهٔ توجه کاربر را هم تغییر دهد. در آموزش تیم، بررسی مستقل و مرور موارد اختلاف را در نظر بگیرید.
توقف و بازبینی دورهای خرابی، تغییر نسخه و مشاهدهٔ الگوی خطای غیرمنتظره باید مسیر مشخصی داشته باشند. یک مسئول برای دریافت گزارش و تصمیم دربارهٔ ادامهٔ استفاده تعیین کنید. چارچوب DECIDE-AI؛ ارزیابی اولیهٔ بالینی برای فکر کردن به ارزیابی اولیه در محیط کار مفید است، اما پروتکل هر مرکز باید با ابزار و مسئولیتهای همان مرکز نوشته شود.
منابع این یادداشت
- مطالعهٔ اثر AI بر نگاه دندانپزشکان هنگام بررسی پوسیدگی pubmed.ncbi.nlm.nih.gov
- DECIDE-AI؛ ارزیابی اولیهٔ بالینی www.nature.com
دربارهٔ نویسنده
دکتر میلاد جلالی
بنیانگذار ریسرچ ادیتور و محتوانگار. کار من به پژوهش، آموزش هوش مصنوعی و برندینگ پزشکی متصل است.
رزومه و سوابق ↖پروژهها ↖
